einu sinni fyrir langa löngu var lítill feitur og ljótur karl sem átti sér ekkert líf. eina sem hanngerði var að setja út á annað fólk fyrir það hversu ljótt það var, er eða er eftir að verða í framtíðinni. hann var ekki að pæla í hvernig hann leit út sjálfur, hann var feitur, alls ekki mikið fyrir augað og var alltaf að halda fram hjá kerlingunni sinni með einhverjum mellum. það var ekki vit í því að láta hann fara út því að þegar hann kom út á tún heima hjá sér var sjónmengunin af því að hann væri að djöflast á mellinu alveg eins og hann væri að fá 2 aura á klukkutímann. þetta var heldur engin venjuleg mella þetta var sú ljótasta, fiðurlausasta gæs sem fólk hefur séð. hann var að djöflast á henni eins og einhverri kerlingu, það var greinilegt að hann hafi veirð að taka feil á gæsinni og kerlingunni sinni. en allt er gott sem endar vel því að þetta var ekkert venjuleg gæs heldur tengdamama hans.